Armia Wszechczasów

Auzarux

Punkty: 96
09.04.2017 Auzarux

SPARTANIE

Państwo spartańskie było państwem militarnym,

Nie było w nim miejsca na indywidualny rozwój.

Od dziecka pieczę nad każdym człowiekiem sprawowało państwo, które dążyło do wychowania zdyscyplinowanych żołnierzy. Każda słabsza jednostka była wykluczana ze społeczeństwa, bez względu na płeć – dziewczynki, jako słaba jednostka nie nadawały się do rodzenia zdrowych dzieci, chłopcy, którzy nie nadawali się na żołnierzy, zrzucano z góry Tajget. Każdy chłopiec do 7 roku życia pozostawał w domu rodzinnym, po 7 urodzinach po chłopca zgłaszało się państwo, które od tej pory go wychowywało. Od tego momentu młody spartiata wzrasta wśród rówieśników, pod komendą starszych, 20 – 30 letnich towarzyszy.

Armia Spartańska – Podział
W IV w. p.n.e wojsko spartańskie dzieliło się na kilka bojowych jednostek.

Patrząć na liczbą żołnierzy w oddziale:

  • - enomotia, licząca 32 żołnierzy,
  • - pentekostia złożona z dwóch enemotii, liczyła 64 żołnierzy,
  • - loch złożony z czterech pentekostii, liczył 256 żołnierzy,
  • - mora złożona z dwóch lochów, liczyła 512 żołnierzy, była największą jednostką wojska Sparty.
  • Armia Spartańska – Organizacja

Cała armia spartańska liczyła 6 jednostek, co łącznie dawało liczbę 3072 wojowników.

Później liczba ta wzrosła i wahała się w granicach 5000-6000 żołnierzy. Spartanie w trakcie wojny, stosowali szyk bojowy zwany falangą, którą tworzyli hoplici – ciężkozbrojna piechota. W skład falangi wchodziło kilka szeregów żołnierzy. Liczba żołnierzy wchodzących w skład falangi – w zależności od liczebności całego wojska, wynosiła nawet do dwunastu. Wynika z tego, że szerokość falangi mogła wynosić nawet ponad jeden kilometr. Klasyczna falanga spartańska, stanowiła przede wszystkim siłę piechoty.
Taki system zapewniał wojsku spartańskiemu ogromną siłę uderzenia oraz odporność na ciosy nieprzyjaciela.
W przypadku, gdy został zniszczony pierwszy szereg zostawał zastępowany przez drugi itd. Każdego żołnierza osłaniały dwie tarcze – jego własna oraz tarcza jego towarzysza z prawej strony. Na ciosy nieprzyjaciela najbardziej narażeni byli żołnierze znajdujący się po prawej stronie szyku. Byli oni częściowo odsłonięci z lewej strony. Było to również najsłabsze oraz najczęściej atakowane miejsce całej falangi. Do walki w takim szyku bojowym bardzo przydawały się umiejętności wyniesione ze szkoły spartańskiej. Liczyła się przede wszystkim dyscyplina oraz poczucie solidarności.

Najsławniejszym Spartańskim przywódcą i każdy się z tym zgodzi był Leonidas I ( od około 490 p.n.e.)

On poprowadził “300″ Spartan do walki przeciwko najeźcy z armią liczącą tysiące perskich żołnierzy.

Pozostali królowie Sparty:

Agis I IX w. p.n.e.

 Anaksandros 690 – 650 p.n.e.

Kleombrotos 380 – 371 p.n.e.

Echestratos IX w. p.n.e.

Eurykratidas 650 – 600 p.n.e.

Agesipolis II 371 – 370 p.n.e.

Labatos IX w. p.n.e.

Leon 600 – 560 p.n.e.

Kleomenes II 370 – 309 p.n.e.

Doryssos 988 – 959 p.n.e.

Anaksandridas II 560 – 520 p.n.e.

Areus I 309 – 265 p.n.e.

Agesilaos I 959 – 885 p.n.e.

Kleomenes I 520 – 490 p.n.e.

Akrotatos 265 – 262 p.n.e.

Archelaos 885 – 825 p.n.e.

Leonidas I 490 – 480 p.n.e.

Areus II 262 – 254 p.n.e.

Telektos 825 – 785 p.n.e.

Plejstarchos 480 – 459 p.n.e.

Leonidas II 254 – 235 p.n.e.

Alkamenes 785 – 739 p.n.e.

Plejstonaks 459 – 409 p.n.e.

Kleombratos II 244 – 243 p.n.e.

Polydoros 739 – 714 p.n.e

. Pauzaniasz 409 – 395 p.n.e.

Kleomenes III 235 – 222 p.n.e.

Eurykrates 714 – 690 p.n.e.

Agesipolis I 395 – 380 p.n.e.

Agesipolis III 219 – 215 p.n.e.

ZAPRASZAM DO OBEJRZENIA DOKUMENTU O WOJNACH SPARTAŃSKICH POD LINKIEM:

http://www.cda.pl/video/95823335

Subskrybuj, by raz w tygodniu otrzymywać nowości i zbiór najciekawszych artykułów