Poznaj bliżej Inuitów

RePortal

RePortal
Punkty: 0
03.12.2014 RePortal

Inuici, to rdzenni mieszkańcy obszarów arktycznych Kanady, Syberii, Alaski i Grenlandii. Pierwsze skojarzenia z nimi związane, to: życie w skrajnie niskich temperaturach, specyficzne, wykonane z grubych skór stroje oraz igloo. Warto zapoznać się z tym, jak wygląda codzienność i kultura tego, odległego nam pod wieloma względami, ale fasynującego społeczeństwa.

Inuici często nazywani są „eskimosami”. Okazuje się, że jest to dla nich określenie obraźliwe, gdyż tłumaczy się je jako „zjadacze surowego mięsa”. Ludy te są przystosowane do klimatu polarnego. Ryby, foki i morsy, to główne surowce, jakich używają oni nie tylko do jedzenia, ale również wytwarzania przedmiotów niezbędnych do życia.

Wierzenia

Najczęściej praktykowaną religią wśród Inuitów jest animizm. Zgodnie z jego założeniami, wszystkie rzeczy ożywione, ale również nieożywione posiadają ducha. Kiedy coś umiera, przenosi się do innego świata – świata duchowego. Szamani pełnią dla Inuitów rolę medium potrafiącego nawiązywać kontakty z duchami przodków. Kontakt ze światem duchowym ułatwiają im specjalne maski.  Lepiej nie igrać z duchami, gdyż może się to skończyć niechybną śmiercią nierozsądnej istoty. Co może wpłynąć na to, że duchy wpadną w gniew? Szycie przez kobiety skóry renifera wewnątrz igloo wybudowanego na zamarzniętym morzu; nóż służący do zabijania wielorybów, który owinięty jest skórą pochodzącą z renifera, a nie foki; wyrzucanie pęcherzy moczowym zabitych zwierząt (wierzono, że dzięki pęcherzom można skontaktować się z duchami). Sedna, to bóstwo czczone przez tamtejszą ludność. Jest to duch morza, który czuwa nad ssakami morskimi. Z części ciała Sedny powstają ssaki morskie. Co ciekawe, Inuici uważają, że człowiek jest trójdzielny. Posiada: ciało, duszę oraz imię. Jeśli dana jednostka umrze, a osoba, która się dopiero narodziła przyjmie jej imię, to dusza nie przejdzie do innego świata, a będzie żyła w nowym ciele.

harbor-seal-58394_1280

Polowania

Dawniej, foki wyławiano wprost z przerębli. Wytrwali myśliwi musieli często obserwować ich zachowanie i wybrać odpowiedni moment na wykonanie szybkiego pchnięcia hakiem.  Jeśli wyprawa była nastawiona na połów wielorybów, nie obyło się bez dużej załogi oraz odpowiedniej łodzi. Wykonywane przez Inuitów łodzie nazywano umiakami. Stworzenie szkieletu i obłożenie go foczymi skórami były pierwszymi etapami ich przygotowywania. Umiaki służyły jednak nie tylko polowaniom, ale również przewozom ludzi wraz z ich całym dobytkiem. Nie bez znaczenia był fakt, że osoba, która posiadała taką łódź, stawała się przywódcą grupy. Na niej spoczywała odpowiedzialność za odprawianie ceremonii związanych z polowaniami oraz dzieleniem zdobytego mięsa. XX wiek przyniósł Inuitom wiele zmian. Dawne metody łowieckie zastąpiono nowoczesnymi, a duża część tych społeczności zrezygnowała z koczowniczego trybu życia. Zamieniono również ręcznie wykonywany sprzęt na taki, który produkowany jest masowo w fabrykach.

 

Subskrybuj, by raz w tygodniu otrzymywać nowości i zbiór najciekawszych artykułów